Sayfa İçimizdeki Yazarlar

İçimizdeki Yazarlar

Merve_Şen

İSTANBUL

 

Titretir rüzgârı dört bir yanını İstanbul’un. Savurur toprağını öfkesiyle, ufkun da ötesine.

 

Öyle bir sonbahar çöker ki İstanbul’un üstüne; yorar, yıkar, taş üstünde taş koymaz. Aynı bir annenin çığlığı gibidir İstanbul, her şeyi anlatır. Yaşlıdır İstanbul, yorgundur. Ne savaşlara, ne canlara, ne fırtınalı sabahlara şahit olmuştur. Dedim ya biraz anne gibidir İstanbul. Ama yine her türlü güzelliğini, boğazını, ovasını, yedi tepesini, saraylarını dayanamamış açmıştır insanlarına. Ah! Bilseniz ne gözyaşları dökmeye kalkmış ama ona hep ağlamayı yasaklamışlardır.

 

Kimi zaman yorgun düşmüş, kimi zilanlarına sahip çıkamamıştır, başkalarının karanlığı çökmüştür benliğine. Ne olursa olsun hala güzeldir, zariftir İstanbul. Pes etmek yoktur ona. Çünkü yasaklanmıştır ona güçsüz kalmak. İnsanları yasaklamıştır, çünkü cennet şehrin adından güç almışlardır.

 

İsminin görkemiyle, tarihiyle var olmuş, sahiplenmiş, kalabalığını görmezden gelmiş, martılarına ve kız kulesine vurulmuşlardır. Denizlerine haykırmış, kayalarında naralar atmışlardır, ormanlarında koşmuş, parklarında çocuk sesiyle huzur bulmuş, baharında boğazını gezmiş, şafağında balık tutmuş, ellerinde çiçeklerle kapılara köle olmuş aşıkların, kimi ayrılıkların hikayesidir İstanbul.

 


9-E
MERVE ŞEN
132

 Yayın:16.04.2013 - Güncelleme:28.05.2013 - 09:47